یدالله عضدی
معروف به امیراعظم، فرزند نصرتالله امیراعظم، در 1277 ش متولد شد. پس از رسیدن به سن رشد، تحتنظر معلمین خصوصى تحصیل خود را آغاز كرد. گذشته از صرف و نحو فارسى و عربى، دروس جدید مانند فیزیك، شیمى، مثلثات، هندسه و ریاضیات را فراگرفت. زبان فرانسه را نیز آموخت. در پانزده سالگى براى ادامه تحصیل به عثمانى سفر كرد و قریب دو سال در آن كشور تحصیل نمود. در سال 1294 ش كه پدرش به قتل رسید، او را به تهران احضار نمودند.
یدالله میرزا كه در آن تاریخ هفدهساله بود، به اتفاق عبدالمجید میرزا عینالدوله عموى پدرش، به ملاقات احمدشاه رفتند. شاه جوان قاجار به وى تسلیت گفت و او را مورد ملاطفت قرار داد و لقب امیراعظم و حكمرانى شاهرود و سمنان و دامغان كه هر دو لقب و شغل پدرش بود، به وى دادند. عضدى چند سالى حكومت شاهرود و بسطام را داشت، سپس به حكومت استرآباد كه آن هم از مشاغل پدرش بود منصوب شد. چون بدون معارض در آنجا حكومت داشت تا مجددا به حكومت شاهرود و سمنان و دامغان منصوب شد. در سال 1306 به وزارت امور خارجه انتقال یافت و اولن سمت وى مستشارى ایران در برلن بود. پس از بازگشت به تهران، به ریاست ادارهى كارگزینى منصوب گردید. مدتى هم رئیس كابینهى وزارتى و كارگزینى را تواما بر عهده گرفت. در سال 1310 با سمت شارژدافر به واشنگتن رفت. پس از دو سال توقف در آنجا وزیرمختار ایران در لهستان گردید.
از دیگر مشاغل وى بازرسى و ریاست اداره تذكره و سجلات و تابعیت بود. در اردیبهشت ماه 1320 بجاى اللهیار صالح به معاونت اول وزارت دارائى درآمد. یدالله عضدى در اسفند 1320 در چهارمین ترمیم كابینهى ذكاءالملك فروغى، به سمت وزیر دارائى تعیین شد و مجلس با اكثریت ضعیفى به این كابینه راى اعتماد داد ولى فروغى از این عمل مجلس تكدر خاطر پیدا كرد و از نخستوزیرى استعفا داد. على سهیلى جانشین فروغى شد و در كابینهى خود یدالله عضدى را به سمت وزیر راه تعیین نمود. در مردادماه 1321 میرزا احمدخان قوامالسلطنه از طرف مجلس به نخستوزیرى انتخاب گردید و در كابینهى خود پست وزارت راه را بر عهدهى عضدى قرار داد.
در سال 1322 عضدى به سمت وزیرمختار ایران در برزیل تعیین شد و سفارت را در آنجا بنیاد نهاد. این ماموریت قریب پنج سال به طوى انجامید و عضدى علاوه بر وزیر مختارى در برزیل، وزیر مختار اكرودیته در آرژانتین بود و بالاخره وزیرمختار در اسپانیا گردید و در 1339 سفیركبیر ایران در عراق شد.
در شهریور ماه 1339 عضدى به تهران احضار شد و جعفر شریفامامى نخستوزیر وقت، او را به وزارت امور خارجه تعیین كرد و تا 20 اردیبهشت 1340 در آن سمت مستقر بود. سپس سفیركبیر ایران در آرژانتین گردید ولى چند ماه بعد به علت سكته قبلى در همانجا درگذشت. یداله عضدى در جوانى با افسرخانم سومین دختر وثوقالدوله ازدواج كرد و صاحب دو دختر شد. وى یكى از مالكین عمده سمنان و شاهرود بود و یك كارخانه قند در آنجا بنیاد نهاد.
نظرات کاربران
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
